Z uwagi na duży stopień trudności szczególnie wysoko cenione są osiągnięcia zimowe. Technika wspinaczkowa to sposób poruszania się w górach, po skałach, śniegu i lodzie, ubezpieczenia (asekuracji) i stosowania specjalnego sprzętu: lin, haków, karabinków, raków, czekana itp. w celu przejścia wspinaczkowej drogi. Trudności techniczne drogi wspinaczkowej ocenia się za pomocą specjalnie opracowanych, innych w różnych regionach górskich, skal trudności. np. skala tatrzańska jest skalą przymiotnikową, skala wschodnio-alpejska – skalą cyfrową, skal francuska – literową, a skala kaukaska – cyfrowo-literową. Skale te uwzględniają stopień trudności całej drogi, jej poszczególnych odcinków, najtrudniejszego odcinka itp. ocena całości drogi może uwzględniać jej długość, trudności techniczne i ich nagromadzenie, wysokość szczytu npm, niebezpieczeństwa obiektywne. W ocenie wyczynu alpinistycznego występuje pojęcie stylu, przez co rozumie się najlepszy, z aktualnie możliwych, sposób przebycia drogi wspinaczkowej. Najlepszy to znaczy z zachowaniem warunków bezpieczeństwa, maksymalnie szybki i zgodny z zasadami obowiązującymi przy pokonywaniu drogi danego typu w tym rejonie górskim. Historia alpinizmu rozpoczyna się bez wątpienia wraz z wejściem na szczyt Mont Blanc w 1786 roku. Prawie wszystkie szczyty Alp są następnie zdobywane w XIX w. później alpiniści wyruszyli na podbój gór całego świata. Najwyższe szczyty Himalajów (ponad 8000 m n.p.m.) opierały się do lat 50 XX w., „zdobywcy rzeczy bezużytecznych”, szukają innych wyczynów: utrudnionych wspinaczek w zimie lub samotnie, naturalnej wspinaczki, z gołymi rękoma… Wyposażenie i technika bardzo się zmieniły w ciągu 200 lat. Ubiory i sprzęt są lekkie i wytrzymałe: liny nie są już robione z konopii, lecz z lekkiego, elastycznego i trwałego nylonu. Uprawiając alpinizm można nie tylko przeżywać niesamowite emocje, ale również podziwiać góry - najpiękniejsze miejsca na ziemi, i to chyba jest najważniejsze.
